Η αθλητική κάκωση αποτελεί αποτέλεσμα πολλαπλών και σύνθετων επιδράσεων, που οφείλονται σε ενδογενείς και εξωγενείς αιτίες. Τα τελευταία χρόνια η άσκηση σε πισίνα βοηθά στην πρόληψη των τραυματισμών ή στην αποθεραπεία κακώσεων πριν την επανένταξη του αθλητή στο αγώνισμά του. Το νερό αποτελεί ένα μαξιλάρι απορρόφησης κραδασμών που φτάνουν στις αρθρώσεις, μειώνοντας την φόρτιση σε μύες, τένοντες και συνδέσμους.

 

Ο αθλητής μέσω της υδροθεραπείας βελτιώνει:

  • Καρδιοαναπνευστική ικανότητα
  • Ευλυγισία
  • Ταχύτητα
  • Ισορροπία – ιδιοδεκτικότητα
  • Επιδεξιότητα
  • Δύναμη
  • Αντοχή
  • Ψυχολογία
  • Την ικανότητά του σε sport specific ασκήσεις, κινήσεις δηλαδή πάνω στο άθλημά του για πιο στοχευμένη επανεκπαίδευση των τραυματισμένων ιστών.

Είναι σημαντική η καλή προθέρμανση και αποθεραπεία στην αρχή και το τέλος αντίστοιχα της εκάστοτε θεραπευτικής συνεδρίας.

Η ιδανικότερη θερμοκρασία για αθλητές είναι 26 – 28 ο C.

Ο αθλητής, αναλόγως των απαιτήσεων, μπορεί να κάνει χρήση ειδικού εξοπλισμού πισίνας, όπως γιλέκο ή ζώνη που βοηθούν στην αιώρηση του κεφαλιού εκτός νερού, ή ειδικά σχοινιά που τον συγκρατούν σε ένα μέρος της πισίνας, βατραχοπέδιλα ή άλλα παπούτσια πισίνας.

 

          Το βάθος της πισίνας σαφέστατα επηρεάζει το ποσοστό των κραδασμών και φορτίσεων που καταφτάνουν στο μυοσκελετικό σύστημα. Ο εξειδικευμένος φυσικοθεραπευτής κάνει ορθή χρήση του εκάστοτε βάθους της πισίνας αναλόγως της φάσης αποκατάστασης του αθλητή. Σε μεγάλη πισίνα ο αθλητής αισθάνεται μόνο το 10% του σωματικού του βάρους, μειώνοντας έτσι τους κραδασμούς και βελτιώνοντας την ευλυγισία. Όταν το νερό φτάνει στο στήθος ο αθλητής αισθάνεται το 25% του σωματικού βάρους και έως την μέση του αισθάνεται το 50%, γι αυτό και προχωρώντας πιο ρηχά σαφέστατα αυξάνεται η δυσκολία της άσκησης.

 

Κυριότερες ενδείξεις θεραπευτικής άσκησης του αθλητή στο νερό:

1.Μειωμένη ικανότητα προπόνησης σε κανονικές συνθήκες

2.Ελλιπής σταθεροποίηση κορμού

3.Αδυναμία

4.Πόνος

5.Μειωμένο ενεργητικό εύρος κίνησης

6.Μυικός σπασμός

7.Μη φυσιολογική βάδιση

8.Μειωμένη αναπνευστική ικανότητα

9.Μειωμένη κιναίσθηση

10.Έλλειψη ν/μ συντονισμού

11.Μειωμένη αγωνιστική αυτοπεποίθηση

12.Προβλήματα κυκλοφορίας – οιδήματα

 

 

Στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης, σύμφωνα με μελέτες, οι τραυματισμοί των κάτω άκρων είναι υπεύθυνοι για την αποχή των αθλητών σε ποσοστό 90% έναντι του υπόλοιπου σώματος. Πιο συγκεκριμένα οι μυικές θλάσεις αποτελούν ένα αναπόσπαστο μεγάλο μέρος των τραυματισμών σε μια αγωνιστική χρονιά. Αυτό συμβαίνει ειδικότερα στην καλαθοσφαίριση, ένα άθλημα με πολλά άλματα, σπριντ και πολλές γρήγορες αμυντικές προσπάθειες. Ο γαστροκνήμιος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς διαρθρικούς  μυς που εμπλέκεται σε αυτές τις κινήσεις, άρα και συχνά υπόκειται σε θλάση.

 

Πριν την αγωνιστική επανένταξη, ο φυσικοθεραπευτής οργανώνει εξατομικευμένο πρόγραμμα ασκήσεων και sport specific κινήσεων εντός της πισίνας, ώστε να επιστρέψει ο αθλητής εντός αγωνιστικού χώρου χωρίς πόνο ή αίσθημα κόπωσης στην μυική γαστέρα του γαστροκνημίου ή στον αχίλλειο τένοντα.

Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι αυτού του προγράμματος είναι το τρέξιμο εντός της πισίνας. Ο φυσικοθεραπευτής λαμβάνει υπόψη του τόσο τις τεχνικές τρεξίματος, οι οποίες είναι ενδεικτικές και προσαρμόζονται αναλόγως τον τραυματισμό, όσο και την σωστή στάση του αθλητή κατά τη διάρκεια του τρεξίματος.

 

Η σωστή στάση τρεξίματος στην πισίνα προδιαθέτει:

1.Κεφάλι ευθειασμένο με τον κορμό

2.Στήθος ψηλά

3.Ώμοι στην ίδια ευθεία με τα ισχία

4.Σφιχτοί κοιλιακοί και γλουτιαίοι

 

Τεχνικές τρεξίματος:

  • Walking stride (κίνηση περπατήματος): άνω και κάτω άκρα βρίσκονται σε πλήρη έκταση. Ο άκρος πόδας στην μπροστινή κίνηση έρχεται σε ραχιαία κάμψη και στην οπίσθια σε πελματιαία κάμψη.
  • Oversized stride (κίνηση πιο ανοιχτού διασκελισμού): χρησιμοποιείται για βελτίωση κινητικότητας και δύναμης. Πρώτα ανασηκώνουμε το γόνατο και πηγαίνει μπροστά ενώ ταυτόχρονα το πίσω πόδι ωθείται όσο πιο μακριά γίνεται εκτείνοντας την άρθρωση του γόνατος. Ο άκρος πόδας ακολουθεί την εκάστοτε κάμψη ή έκταση του γόνατος.
  • Steady running stride (σταθερό τρέξιμο): είναι η τεχνική τρεξίματος που μοιάζει περισσότερο με το τρέξιμο στο αγωνιστικό γήπεδο. Το γόνατο έρχεται σε μεγαλύτερη κάμψη ενώ όταν εκτείνεται ο άκρος πόδας έρχεται σε πελματιαία κάμψη.
  • Skipping (αναπήδηση):το γόνατο λυγίζει ως το οριζόντιο επίπεδο καθώς επιμηκύνεται το άλλο πόδι. Ο άκρος πόδας είναι σε ραχιαία κάμψη 90 ο . Τα χέρια πηγαίνουν παράλληλα με τον άνω κορμό και οι αγκώνες βρίσκονται σε κάμψη 90 ο .
  • Asterix stride: παραπέμπει ιδιαίτερα στην τεχνική του “steady running”. Oι διασκελισμοί είναι κοφτοί, σύντομοι και κυκλικοί.

 

Ο φυσικοθεραπευτής επιλέγει το βάθος της πισίνας και τις τεχνικές τρεξίματος ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα, ανάλογο της χρονικής φάσης της αποκατάστασης. Σε αρχικό στάδιο επανένταξης ενδείκνυνται τεχνικές που δεν απαιτείται έντονη σύσπαση και έργο του γαστροκνημίου, όπως “walking stride” σε μεγάλο βάθος πισίνας και στην συνέχεια προοδευτική ενεργοποίηση και συμμετοχή του γαστροκνημίου ενάντια στην αντίσταση του νερού, όπως με την τεχνική “steady running” και “asterix stride”. Σε επόμενο στάδιο χρησιμοποιείται η τεχνική  “oversized stride” , ιδιαίτερα σε πισίνα μικρότερου βάθους.

 

Εφ΄ όσον ο αθλητής ανταπεξέρχεται σε πρόγραμμα τρεξίματος άνευ δυσάρεστων ενοχλήσεων γαστροκνημίου, ο φυσικοθεραπευτής προχωρά σε πρόγραμμα προοδευτικής δυσκολίας σε άλλες επιφάνειες, εκτός αυτής της πισίνας.